Wanneer lijden toeslaat ?

We zijn al aangekomen bij het vierde hoofdstukje. 'Wanneer lijden toeslaat.' Er bestaan verschillende vormen van lijden. Je hebt fysiek, materieel, sociaal, psychisch en spiritueel lijden. Deze verschillende vormen van lijden kan je onderscheiden, maar niet scheiden. In de reële wereld staan deze nauw met elkaar verbonden en lopen ze soms in elkaar over.

Laughing with - Regina Spektor

Dit hoofdstuk zullen we starten met het beluisteren van het liedje "laughing with" van Regina Spektor. Het gaat om de band tussen de mens en God.
Regina vertelt in haar lied dat het makkelijk is om God links te laten liggen wanneer het goed gaat. Als we geen problemen ondervinden in ons leven maken we mopjes om God. Lachen we. Het begint echter wanneer de problemen zich beginnen opstapelen, wanneer we tegenslagen tegenkomen op ons pad. Dan zullen we ons wel richten naar God, maar in de negatieve manier uiteraard. We're not laughing at God. We zijn niet tevreden met wat hij doet.
Als laatste zingt Spektor het volgende: "No one's laughing at God, we're all laughing with God". Eigenlijk nemen we God niet serieus. We 'gebruiken' hem om iemand de schuld te kunnen geven als het slecht gaat. Eigenlijk moeten we hem ook dankbaar zijn en met respect behandelen wanneer het wel goed gaat in ons leven.



Dirk De Wachter - Meer ruimte voor verdriet

Dirk De Wachter vertelt in onderstaand filmpje dat we deze tijd meer ruimte moeten maken voor verdriet. Ik ga akkoord met de ideeën die hij aanhaalt tijdens de lezing. In de huidige maatschappij waar we nu leven (zie hoofdstuk 2) is er nauwelijks plaats voor verdriet. Hoe gelukkiger hoe beter. Wanneer er tegenslagen komen, is het de bedoeling dat we ons hier zo snel mogelijk over zetten en door doen met ons 'gelukkig' leven. Vroeger was dit in veel mindere mate het geval. Dirk De Wachter geeft hier een verklaring voor. Het gaat als volgt; vroeger geloofde men meer in het paradijs na de dood. Het leven op aarde was de voorbereidingsweg naar het 'supergelukkige paradijs'. Deze tijd geloven steeds minder mensen dit en wordt er meer geleefd in het hier en nu. We only live once, we leven maar 1 keer, is de welgekende quote die er inderdaad op wijst om er nu het beste van te maken. Want we weten niet met zekerheid wat er na de dood gebeurt. Dan kunnen we maar beter een goed leven gehad hebben, en dit vertalen we naar een gelukkig leven.

Indien het filmpje niet werkt, hier de link: https://www.youtube.com/watch?v=CKMT2685Atc&feature=share


(Omgaan met) lijden

Lijden. Het is iets waar iedereen wel al eens mee in contact is gekomen. Hoe ga je hier mee om ? Als persoon en als buitenstaander.
Volgens mij is het belangrijk om eerst en vooral te aanvaarden dat jij of de ander verdriet hebt.
Ik heb een mooie uitleg gevonden rond het proces rond lijden. Elisabeth Kübler-Ross onderscheidt in het rouwproces 5 fasen. Iedereen doorloopt ongeveer deze fasen tijdens het lijden. JIk denk dat het belangrijk ik om te weten wat het is om te lijden vooraleer je iemand anders hiermee kan helpen. Het is niet erg dat het om iets helemaal anders gaat, de fases van rouw lopen ongeveer hetzelfde

De vijf fasen van rouw: Omgaan met verlies

Wanneer mensen worden geconfronteerd met verlies zijn er een aantal fasen te herkennen die men doorloopt bij de verwerking. Wij begeleiden mensen met verlies en verdriet in het doorlopen van deze fasen en in het maken van contact met hun gevoelens.

Elisabeth Kübler-Ross onderscheidde in het rouwproces 5 fasen. Ze beschouwde rouw echter niet als een lineair proces, dat iedereen stap voor stap doorloopt. Bij iedereen verloopt het rouwproces anders. Sommige mensen slaan fasen over. Anderen blijven lang in één fase hangen of hernemen een eerdere fase. Ook verlieservaringen uit het verleden bepalen mee hoe iemand vandaag omgaat met rouw.

Mensen in rouw hebben nood aan een veilige plek om hun gevoelens te kunnen uiten. Het is daarbij belangrijk dat ze niet alleen worden gelaten. Ook respect voor het unieke proces van iedere persoon is nodig. Iemand kan niet op bevel een bepaalde fase doorleven of afsluiten. Bewustzijn van het proces helpt wel om te (h)erkennen wat er gebeurt en om geduld te hebben.

Hoewel de focus van Elisabeth Kübler-Ross op stervensbegeleiding lag, zijn de 5 fasen herkenbaar in elke emotionele reactie op persoonlijke trauma en verandering.

Ontkenning: “Dit gebeurt niet bij mij.”

Ontkenning is een bewuste of onbewuste weigering om de realiteit onder ogen te zien. Het is een natuurlijke vorm van zelfbescherming. Het helpt om zelf te bepalen in welk tempo het verdriet wordt toegelaten. We laten niet meer binnen dan we aankunnen. Sommige mensen blijven echter opgesloten in deze fase.

Woede: “Waarom met mij?”

Als de waarheid tot iemand is doorgedrongen ontstaat er vaak boosheid. In deze periode is de rouwende meestal moeilijk te benaderen. Onder de woede ligt de pijn.

Marchanderen: ”Ik beloof een betere persoon te worden als...”

In deze fase probeert men te onderhandelen. Men belooft het één te doen als er iets anders tegenover staat. Men denkt bijvoorbeeld "Als ik vanaf nu heel aardig ben voor iedereen, dan kan ik vast mijn kinderen nog wel zien opgroeien". Veelal is de hoop (op herstel) een grote drijfveer.

Verdriet en depressie: ”Ik geef het op.”

Wanneer men de realiteit begint te accepteren komen gevoelens van verdriet, spijt, angst en onzekerheid naar boven. Vaak dienen ook verliezen uit het verleden zich weer aan. De rouwende is bijna niet meer te bereiken. Men kan behoefte hebben aan het steeds weer uiten van het verdriet. Op de bodem van het verdriet ligt vaak woede. Onderdrukte woede is vaak de oorzaak van een depressie.

Aanvaarding: “Ik ga verder met mijn leven.”

Als iemand voldoende tijd en vaak ook enige hulp heeft gehad om door de genoemde fasen te gaan begint men de realiteit te accepteren. Er komt berusting en men kan onthechten, loslaten. Loslaten is niet hetzelfde als vergeten. Het is het verlies een plaats geven in het leven en verder gaan.

Bij de verwerking van een emotionele gebeurtenis komen deze fasen aan bod. De eerste fase is de ontkenningsfase. Dit sluit nauw aan bij wat ik hierboven vertelde over acceptatie. Eerst moet je aanvaarden wat het probleem is. Daarna komt de woede. Waarom moet dit met mij gebeuren. Een derde fase is het marchanderen. In deze fase probeert men te onderhandelen. In deze fase hoop je dat het nog goed zal komen als je iets anders (goed) doet in ruil.
Wanneer je echter begint te merken dat niets werkt wat je probeert, komt de fase waarbij je het opgeeft. In deze fase komen de gevoelens van verdriet, spijt, angst en onzekerheid naar boven.
Als laatste fase hebben de we de aanvaarding. De persoon gaat verder met het leven. Hij heeft de gebeurtenis een plaats kunnen geven.  Hij heeft een zekere rust gevonden en kan de situatie van zich afzetten. Dit is uiteraard niet hetzelfde als vergeten.

Wanneer je dus iemand wil helpen die een moeilijke periode doormaakt in zijn leven, is het belangrijk deze fasen in het achterhoofd te houden.
Daarnaast is het belangrijk om te luisteren. Soms kan eens alles vertellen aan iemand al wonderen doen, ook al komt er niet zoveel reactie op. Empathie is ook een belangrijke waarde wanneer je iemand wil helpen uit het lijden.


Lijden en de dood in verschillende culturen

Iedereen over de hele wereld, in welke cultuur dan ook, lijdt. Het enige verschil is de manier waarop we ermee omgaan. Het is belangrijk dat we respect hebben voor de verschillende rouwprocessen. Iedereen gaat hier anders mee om. Geloof kan hierbij een belangrijke rol spelen.
Ook gaat elke cultuur anders om met de dood. De Islma gelooft dat de dode in een tussenwereld moet wachten op de Dag des Oordeels. Dit oordeel zal uitmaken als de dode naar de hel of het paradijs mag gaan.  Bij het Jodendom wordt het eeuwige leven bij God beloofd voor wie goed geleefd heeft volgens de Thora. Voor Christenen is de dood de doorgang naar het eeuwig leven. Sommigen geloven dat de gestorven persoon eerst voor de rechtersstoel van God moet komen te staan, hieruit zal het oordeel over het leven komen: mag de persoon naar de hemel of moet hij naar de hel ? Anderen zien de dood als een bevestiging van de hemel, een plaats waar alles goed is: geen tranen, geen pijn, maar volle gerechtigheid en liefde. Zo zie je dat zelf binnen dezelfde culturen verschillende geloofsovertuigingen zijn. Maar dat er toch enig verband is tussen de verschillende rituelen. Men wil geloven dat er nog iets is na de dood. Ik denk dat dit vooral een geruststelling is voor de mensen. Een verklaring voor het onwetende.
Naast deze monotheïstische godsdiensten hebben ook het hindoeïsme en het Boeddhisme hun kijk op het leven na de dood. Er wordt geloofd dat het lichaam afsterft, maar dat de ziel opnieuw leeft in een ander levend wezen. Met andere woorden, de reïncarnatie. Elk nieuw leven dat goed geleid wordt, is een stap dichter bij de totale bevrijding. Wie niet goed leeft, moet in een volgend leven hiervoor boeten en gaat dus een stap terug.


Is er leven na de dood? 

Dit is een vraag waar helaas niemand ooit met zekerheid een antwoord op kan formuleren. Ik vond op het internet een passende gedichtje waar ik me bij aansluit.

Leven na de dood

Is er leven na dit leven?
Is er leven na de dood?
Gaat je licht voorgoed uit,
of word je elders weer groot?

Je kan er jaren over denken,
maar echt weten doe je nooit,
behalve dan op die ene manier,
maar dan is je tijd hier voltooid.

Je kan maar beter aardig wezen,
en lief zijn voor elkaar,
en is er dan iets na dit leven,
dan zien we elkaar daar.

Volgens mij is er niets na de dood. We leven in het hier en nu. Wanneer ons lichaam het begeeft, hebben we onze tijd gehad, hier op aarde en elders. Ik denk dat het geloof is ontstaan uit onwetendheid van de mens. Men gaf aan onverklaarbare zaken een uitleg, iets bovennatuurlijks. Zo ontstond het Godsbeeld volgens mij. God van de bliksem, God van de zon ... ontstonden omdat mensen vroeger nog geen wetenschappelijke verklaring hadden voor het ontstaan van deze natuurverschijnselen. Nu zijn we al 'slimmer' geworden en zijn die Goden verdwenen door de wetenschappelijke verklaring. De dood is nu eenmaal iets wat we niet kunnen verklaren. De onwetendheid schrikt heel wat mensen af. Ik denk dat dit voornamelijk de reden is dat mensen geloven (hopen) dat er nog leven is na de dood.
Voor mezelf wil ik een goed mens zijn. Maar je weet nooit dat er toch iets is, dan kan ik maar beter aardig wezen.


Met vallen en opstaan 

Op onderstaande link vind je een filmpje over een 23-jarige jongere die zoekend is in het Christelijke geloof. Hij was ooggetuige bij een ernstig ongeval. Hij heeft het menselijk lijden van heel dicht bij gezien. Daardoor is hij ander beginnen nadenken over zijn christelijke inspiratie. Hij vertelt dat het moeilijk is om in deze tijd nog uit te komen voor je christelijke geloof. Maar dat het anderzijds een inspiratie kan zijn naar anderen toe. Door deze gebeurtenis stelt hij zichzelf enkele vragen af. Waarom worden we geconfronteerd met lijden? Waarom hij en niet ik? Dit zijn vragen zonder antwoord, die hem bezighouden. Hij blijft wel kritisch ten opzichte van het geloof.

https://www.opkijken.nl/checkpoint-tv-met-vallen-en-opstaan/

Net zoals ik bij mijn inleiding al vermeld heb, richten mensen zich vaak tot God wanneer ze het moeilijk hebben.
Persoonlijk vind ik dat je je dan ook moet richten tot God wanneer alles goed gaat en hem dankbaar voor die momenten.

Er is hier meest sprake van een boze God. Het lijden maakt God kwaad. Het kwaad, hier in dit geval het ongeluk, is onverklaarbaar. Hij stelt zich de waarom-vragen. Het is de opdracht van de mensen om dit kwaad te bestrijden. Het lijden wordt dragelijker door solidariteit. God helpt ons in te staan tegen dit kwade.

Andere manieren om naar God te kijken zijn God als grote pedagoog. Hiermee bedoel ik dat alles een doel heeft. In dit verhaal zou de collega van Niels omvergereden zijn met een doel. God wil een boodschap nalaten. Het zette Niels aan tot nadenken over enkele levensvragen.

Een derde manier om God te zien is de afwezige God. God heeft niets met het lijden te maken. Gelovigen denken dat hij op het moment van het kwade ergens anders te werk is. Ongelovigen zijn van mening dat God afwezig is omdat hij gewoon niet bestaat.




The broken circle breakdown


De film in 3 woorden:

-           Lijden

-           Zin

-           Muziek

Herkenbare gevoelens

Hoe je leven door 1 iets zo drastisch kan veranderen. Alles lijkt goed te gaan, je hebt alles wat je nodig hebt. Het leven lacht je toe. Tot dat moment dat iets vreselijks gebeurt. Je gaat je troost zoeken in verschillende zaken. Bij Elise was dat door zoveel mogelijk te sparen van Maybelle en door heel vaak in haar kamer te zitten en leuke herinneringen naar boven te halen. Voor Didier was zijn manier van verwerken er niet meer aan denken en gewoon terug zijn leven van vroeger leven. Ik ben ook van mening dat iedereen een eigen manier moet hebben van verwerken. Iedereen moet elkaars mening en keuzes respecteren.
Ik herken mezelf in het personage Elise. Je ziet duidelijk een verschil tussen het verwerkingsproces van haar en haar man. Zij gaat er op een emotionele manier mee om. Didier zijn manier van rouwen was meer rationeel. Het leven gaat door. We moeten treuren, maar daarna moeten we ons herpakken.
Mijn nonkel heeft zelfmoord gepleegd enkele jaren geleden. Toen vond ik dit moeilijk te vatten. Nu ik wat ouder ben en zelf al wat heb meegemaakt, kan ik hier veel beter inkomen. De gevoelens die Elise heeft bij het verlies van een dierbaar persoon is me bekent.
Ik heb dit gevoel ook bij mensen die nog leven, maar uit mijn leven zijn verdwenen.


Onherkenbare gevoelens

Ik ken mensen die heel rationeel zijn ingesteld, net zoals Didier. Ik heb hier heel wat moeite mee. Ik snap niet hoe je die ‘knop’ letterlijk kan indrukken.
Toen het gedaan was met mijn vriendje had ik het daar heel moeilijk mee. Hij was ook een beetje zoals Didier, hij kon dit snel van zich af zetten. Het leven gaat door. Een overlijden en een relatiebreuk is natuurlijk niet te vergelijken, maar het proces van verdriet is wel hetzelfde. Ik vind dit moeilijk om mee om te gaan.